لزوم تاسیس شبکه بهداشت و درمان و بیمارستان در میان جلگه
لزوم تاسیس شبکه بهداشت و درمان و بیمارستان در میان جلگه
بخش میان جلگه نیشابور با سه دهستان و یک نقطه شهری (عشق آباد) با 40 هزار نفر جمعیت طبق آمار رسمی سرشماری 1395 و 3087 کیلومتر مربع وسعت و 75 روستای دارای سکنه یک از بخش های سه گانه تابعه شهرستان نیشابور است.
از آنجایی که عمده فعالیتهای اقتصادی بر مبنای کشاورزی و دامداری است. شغل اصلی روستائیان بسته به موقعیت قرار گرفتن آنها در منطقه متفاوت است ولی تقریبا در تمام روستاهای بخش میان جلگه، زراعت و دامداری شغل اصلی آنها محسوب میشود. در کنار آن مشاغلی همچون رانندگی، کارمندی، خرده فروشی بازاری و سایر فعالیتهای خدماتی متداول است.
طبق آمار رسمی سال 1395 ، جمعیت بخش میان جلگه از 5 شهرستان استان خراسان رضوی بیشتر است. شهرستان های مانند خوشاب(33802 نفر ) ، داورزن (21911 نفر)، کلات (38232 نفر)، بجستان(31207 نفر) ، ششتمد ( 24261 نفر)
علیرغم شرایط مناسب جهت ارتقای این بخش به شهرستان متاسفانه به دلایلی خاص این امر محقق نشده است . اما این بخش بزرگ و مستعد به دلیل عدم ارتقا در برخی شاخص های توسعه عقب ماندگی شدیدی پیدا کرده است که مهمترین آنها وضعیت نامطلوب بهداشت و درمان است.
در حالی که 5 شهرستان استان جمعیتی کمتر از میان جلگه دارند اما به دلیل شهرستان بودن از شبکه بهداشت و درمان مستقل و امکانات بیمارستانی و شرایط بهتر بهداشتی و درمانی برخوردار شده اند.
مردم بخش میان جلگه در حال حاضر تحت پوشش دانشکده علوم پزشکی نیشابور قرار داشته و خدمات درمانی به آنان توسط درمانگاه شهری مستقر در شهر عشق آباد و روستاهای سالاری، ریگی ، فدیشه، اردمه و رییسی و دو پایگاه اورژانس جاده ای در حاشیه جاده نیشابور- کاشمر در روستای عطاِییه و پایگاه جاده ای گلبو سفلی که در مسیر جاده نیشابور به تربت حیدریه مستقر می باشند ، صورت می گیرد.
در حال حاضر هیچ گونه مرکز درمان بستر یا بیمارستانی در این بخش با این وسعت و جمعیت و حجم بالای مسافر عبوری از آن وجود ندارد و مردم باید به شهر های نیشابور ، مشهد و سبزوار مراجعه داشته باشند.
یکی از مهمترین علل عقب افتادگی میان جلگه در امور بهداشتی و درمانی ، عدم ارتقای دانشکده علوم پزشکی نیشابور به دانشگاه بوده است. اگر چه قرار بود دانشکده علوم پزشکی نیشابور در مهرماه 1394 به دانشگاه ارتقا یابد ، اما این ارتقا با ضعف مدیران نیشابور اتفاق نیافتاد و شاخص های پزشکی در شهرستان نیشابور نسبت به شهرستان های همجوار بسیار در سطح پایینی قرار گرفت.
دانشکده علوم پزشکی نیشابور ، اکنون 2 شبکه بهداشت و درمان در شهرستان های زبرخان و فیروزه تحت پوشش دارد ، درحالی که بخش میان جلگه با شرایط خاصی که دارد نیازمند ارتقای امور اداری بهداشتی و درمانی است.اگر چه مسولان می فرمایند باید ارتقا در تقسیمات کشوری ابتدا رخ دهد و میان جلگه به شهرستان تبدیل شود تا بعد شبکه بهداشت و درمان ایجاد گردد اما باید گفت با شرایط ویژه بخش میان جلگه این بخش هم مانند چندین بخش دیگر در سطح کشور که دارای شبکه بهداشت و درمان هستند می تواند شبکه بهداشت داشته باشد ، همانگونه که بسیاری از ادارات که اکنون در میان جلگه مستقر هستند و خدمات رسانی به اهالی را تسهیل کرده اند، شبکه بهداشت هم مستقر گردد.
در حالی که در دولت تدبیر و امید طرح تحول سلامت را به خوبی اجرا کرد و به عنوان شاخص ترین طرحی که مردم از آن در اقصی نقاط کشور منتفع شدند ، شهرستان نیشابور کمترین نفع و بخش میان جلگه بسیار ناچیز از این خدمات دولت برخوردار شدند.
شاخص برخورداری از تخت بیمارستانی در نیشابور در حال حاضر هفت دهم تخت به ازاء هر 1000 نفر جمعیت است و این شاخص در سطح کشور یک و شش دهم می باشد . این شاخص در میان جلگه صفر است. لذا می طلبد که از شرایط فراهم شده در طرح تحول سلامت با پیگیری مسولان شهرستان، خیر بیشتری به مردم نیشابور و میان جلگه برسد.
نیشابور و توابع اکنون حدود 550 هزار نفر جمعیت دارند یعنی جمعیتی حدود جمعیت استانهایی مثل سمنان و ایلام و کهکیلویه و بویر احمد و خراسان جنوبی ، ولی در امکانات پزشکی بسیار محروم است.دو بیمارستان آموزشی و یک بیمارستان خیریه تنها مراکز درمانی و بستری اصلی در نیشابور محسوب می شوند و هیچ مرکز تخصصی و فوق تخصصی در این شهرستان ایجاد نشده و ساخت بیمارستان سوم نیشابور که از سال 1396 آغاز گردیده ، گویا با سرعت ساخت لاک پشتی خود در قرن بعد بهره بردرای می رسد. به امید روزی که نیشابور و میان جلگه به جایگاه واقعی خود در همه سطوح به ویژه بخش سلامت و بهداشت برسند.
نویسنده : محمد تاجیک