گنبد کلیدر نیشابور

گنبد کلیدر نیشابور Gonbad – e Kəlidar –e Neyshabur (Iran - Neyshabur)

گنبد سنگی کلیدر، یکی از بناهای تاریخی بخش سرولایت شهرستان نیشابور است. قدمت این بنا که پلانی چهارطاقی‌مانند دارد، به قرن هشتم هجری می‌رسد. این بنا، که در روستای کلیدر واقع شده است.

این بنا در داخل روستای کلیدر در بخش سرولایت نیشابور واقع شده است. این بنا از تخته‌سنگ‌های صاف ساخته شده و دارای گنبدی کمخیز می‌باشد. این اثر به صورت یک چهارطاقی بوده که ضلع شرقی آن دارای جلوآمدگی به صورت ایوان ورودی احداث شده است. پلان بنا چهار ضلعی می باشد که توسط چهار فیلپوش و چهار طاقنما به هشت ضلعی تبدیل می‌شود. بنا چه در داخل و چه از خارج فاقد تزئینات می‌باشد.

در حال حاضر از ورودی ایوان بنا فقط دیوار‌های جانبی باقی مانده و سقف آن از بین رفته است. به دلیل فرسایش خاک و بالا آمدن خاک زمین‌های اطراف در حال حاضر ارتفاع این بنا از کف زمین‌های اطراف در حدود یک متر پایین‌تر می‌باشد. در داخل بقعه، یک سنگ قبر دیده می‌شود که به گفته اهالی روستا در گذشته در این محل دو سنگ بوده که یکی از آن‌ها به سرقت رفته است. در بخش شمالی بنا، یک خانه از خانه‌های روستا به دیواره بقعه چسبیده است و دیواره این دو بنا با هم مشترک می‌باشند. از شواهد امر مشخص است که در اطراف این بنا سازه‌هایی وجود داشته که از بین رفته‌اند و تنها آثاری از پی دیواره‌ها و قسمت پایین آن در ورودی‌های بنا مشهود می‌باشد. به طوری که در ایوان شرقی در نمای بیرونی، یک طاق‌نما دیده می‌شود که عنصر تزئینی اتاق جانبی محسوب می‌شود.

در زیرگنبد دو سنگ قبر بزرگ وجود داشته که به موزه نیشابور منتقل گردیده تاریخ یکی از سنگ‌ها که 902 هجری و دیـگری 912 هجری می‌باشد که هر دو دارای تزئینات زیبا می‌باشـند. فضای زیر گنبد به ابعاد 25 / 4 × 25 / 4 با چهار دهانه بزرگ و رفیع با قوس خناقی می‌باشد که از داخل با ایجاد چهار طاقنما و ورودی‌ها کوچک‌تر در آن تعبیه شده و قوس ورودی‌ها به صورت قوس کلیل در آمده است.

http://www.iribnews.ir/files/fa/news/1396/4/13/1142361_305.jpg

نمای سر در و ایوان آن با دهانه‌ای به عرض 5 / 2 متر و ارتفاع 35 / 4 سانتی متر که بالای ورودی بر پیشانی ایوان از داخل یک طاقنما ایجاد شده است. پلان بنا چهار گوش است و در ارتفاع 40 / 3 سانتی متری با ایجاد چهار فیلپوش و چهار طاقنما به ارتفاع 114 سانتی متر به هشت ضلعی و سپس به دایره تبدیل شده و در انتها گنبد بر آن استوار شده است. در گوشه‌ای از ضلع شمالی دیوار‌های جانبی باقی مانده ایوان ورودی، آثار لچکی باقی مانده و به نظر می‌رسد که سقف ایوان دارای تزئینات به شکل مقرنس و لچکی بوده است. این بنا به شماره 2378 و در تاریخ 23 / 5 / 1378 به ثبت رسیده است.

عملیات مرمت و بازسازی اثر تاریخی گنبد کلیدر در شهرستان نیشابور آغاز شد

 گنبد کلیدر بنای چهار طاقی زیبایی است که در روستای کلیدر نیشابور واقع شده و مصالح تشکیل دهنده آن شامل سنگ تراش داده در قسمت بدنه و قلوه سنگ در قسمت گنبدی است.

وجود تزیینات طاق، طاق نما و گوشه سازی های موجود در داخل بنا علاوه بر نشان دادن هنر معماری آن دوره، ارزش و اهمیت شخص مدفون در بنا را نشان می‌دهد.

 با وجود دو سنگ مقبره با کتیبه و نیز ویژگی منحصر بفرد این بنا می توان قدمت آن را به دوران تیموری نسبت داد که در اثر تاثیر شرایط جوی و عوامل طبیعی دچار آسیب شده است.

با پیگیری های اداره میراث فرهنگی و دهیاری منطقه عملیات مرمت و استحکام بخشی بنا هم اکنون آغاز شده و در حال انجام است.

روستای کلیدر از توابع بخش سرولایت شهرستان نیشابور استان خراسان رضوی است که در فاصله 90 کیلومتری شمال غربی شهرستان نیشابور و در آخرین سرحدات رشته کوه بینالود واقع شده است.

عکسی از گنبد کلیدر / عکس از محمد تاجیک/ شهریور 1397

روستای زیارت بخش سرولایت

روستای زیارت بخش سرولایت نیشابور

این روستا بر اساس سرشماری رسمی سال 1395 دارای 20 خانوار شامل 52 نفر جمعیت است که 23 نفر انها مرد و 29 نفر انها زن هستند.

این روستا در نزدیکی روستای کلیدر و در دامنه های سرسبز بینالود قرار دارد.

نمایی از زیارت گاه امامزاده یحیی(ع) و روستای زیارت

عکس از محمد تاجیک / شهریور 1397

نمایی از درخت عجیب اُرس(سروکوهی) در روستای زیارت

نمایی از درخت عجیب اُرس(سروکوهی) در روستای زیارت

این درخت اُرس در نزدیک قله در میان سنگ های کوهستان بینالود و در روستای زیارت رشد کرده و عمر آن حدود 400 سال تخمین زده می شود.

عکس:محمد تاجیک /یکشنبه 11 شهریور 1397

بهداشت و درمان نیشابور و ظلم به مردم  

بهداشت و درمان نیشابور و ظلم به مردم  
ارتقاء شبکه بهداشت و درمان شهرستانها به دانشکده و دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی منجر به توسعه کیفی و کمی انکار ناپذیر خدمات بهداشتی و درمانی می شود.
در سال های گذشته در شهرستانهای  سبزوار ، تربت حیدریه و گناباد  در استان خراسان رضوی  و در شهرستانهای بجنورد و بیرجند در استانهای خراسان شمالی و جنوبی ، دانشکده های علوم پزشکی به دانشگاه ارتقا یافتند که این امر سبب بهبود امکانات و خدمات بهداشتی و درمانی در سطح بسیار عالی در این شهرستان ها گردید. اکنون سطح خدمات علوم پزشکی در نیشابور ، سطح دانشکده است و از این لحاظ با شهرستان های تربت جام و اسفراین  برابر هستیم.
شبکه بهداشت و درمان شهرستان نیشابور علی رغم استحقاق فراوان جمعیت بیش از نیم میلیون نفر و توانمندیهای اقتصادی و فرهنگی با تاخیر بیست ساله نسبت به شهرستانهای هم استانی و همجوار مانند سبزوار و گناباد و تقریبا همزمان با شبکه بهداشت و درمان تربت حیدریه به دانشکده علوم پزشکی در سال 1388 به دانشکده علوم پزشکی ارتقاء یافت.
پس از آن این بارقه امید در دل مردم شریف نیشابور دمیدن گرفت، که با ایجاد رشته پزشکی و رشته های مختلف بهداشت و تبدیل شدن به دانشگاه علوم پزشکی این اجحاف و بی عدالتی و عقب افتادگی که در حق مردم  صبور و فرهنگی نیشابور صورت گرفته است جبران گردد.
مسئولین دانشکده نيشابور سعی و تلاش  فراوانی را در جهت تخصیص زمین پردیس دانشگاه و شروع ساخت و سازهای مختلف در آنجا، تهیه و خرید فضای مناسب ترغیب ورود خیرین و جذب هیئت علمی کرده است.
متاسفانه درخواست های مکرر و پیگری های این دانشکده در جهت اخذ مجوز رشته های مختلف تا کنون به جایی نرسیده است و این در حالی است که شورای گسترش با تصویب رشته های جدید برای دانشکده علوم پزشکی تربت حیدریه و تبدیل آن دانشکده به دانشگاه علوم پزشکی در سال 1392 موافقت کرد.
با وجودی که هیئت امنا و هیئت جذب این دو دانشکده یکی است و به خوبی از توانمندیها و امکانات و هیئت علمی همدیگر مطلع بوده و به اذعان این دو هیات ، توانمندیها و پتانسیل لازم در نیشابور بسیار بیشتر است، با این وجود مجددا شاهد یک بی عدالتی چشمگیر دیگر در حق مردم مظلوم نیشابور شدیم که همچنان در بخش بهداشت و درمان باعث عقب افتادگی هرچه بیشتر در جهت ارائه خدمات بهداشتی و درمانی در نیشابور می شود.با آن حدود 5 سال است همه مسولین محلی و استانی داد سخن از لزوم ارتقای علوم پزشکی نیشابور به دانشگاه دارند اما گویا اراده ای ملی برای این امر دیده نمی شود و نیشابور همچنان باید در شاخص های علوم پزشکی به نسبت جمعیت خود در مقایسه با شاخص های کشوری و استانی ، بسیار عقب تر باشد.
 نگاهی مقایسه ای به تاسیس دانشگاه ها و دانشکده های علوم پزشکی استان های خراسان و جایگاه نیشابور
مشهد
از سال ۱۳۲۶ برای تکمیل آموزشگاه عالی بهداری و تبدیل آن به دانشکده پزشکی، مکاتبات و اقداماتی آغاز شد و سرانجام در همان سال موافقت هیأت دولت با تأسیس دانشگاه در مشهد جلب گردید و اساسنامه این دانشگاه مشتمل بر دانشکده‌های پزشکی، ادبیات و علوم معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) تصویب گردید  
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و تغییرات کلی در بافت وزارتخانه‌ها، در سال 1364 دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور و علوم وابسته به آن از وزارت علوم و آموزش عالی منفک شد و با وزارت بهداری تواماً تحت عنوان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به کار خود ادامه داد .
با تاسیس دانشگاه علوم پزشکی خراسان رضوی در مشهد ، در تمامی شهرستان ها شبکه بهداشت و درمان شهرستان ها شکل گرفتند و تمامی شهرستان های خراسان بزرگ ، تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی مشهد قرار گرفتند.
بیرجند
 در سال ۱۳۶۴ و با تصویب وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ، دانشکده پزشکی بیرجند  تأسیس شد و در سال ۱۳۶۵ با پذیرش ۵۰ دانشجوی پزشکی و ۳۰ دانشجویی پرستاری، رسماً فعالیت خود را آغاز نمود و اینگونه بیرجند اولین شهرستان خراسان بود که خدمات درمانی آن از دانشگاه مشهد جدا شد.وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، در سال ۱۳۷۲ دانشکده علوم پزشکی بیرجند را به دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بیرجند، ارتقا داد.
سبزوار
دانشگاه علوم پزشكي سبزواردرسال 1365باظرفيت 80 دانشجو تحت عنوان دانشكده پرستاري ومامايي سبزوارو زير نظردانشگاه علوم پزشكي مشهد تاسيس وعهده دار تربيت دانشجويان پرستاري ومامايي درمقطع كارداني گرديد.درسال 1373 دانشكده علوم پزشكي سبزوار مستقل گرديد. در سال 1387از دانشکده به دانشگاه ارتقا یافت.
گناباد
این دانشگاه در سال ۱۳۶۵ با عنوان دانشکده پرستاری و زیر نظر دانشگاه علوم پزشکی مشهد فعالیت خود را آغاز نمود . از سال ۱۳۷۴ با منفک شدن از دانشگاه علوم پزشکی مشهد ادامه فعالیت داد. در سال ۱۳۸۷ شورای عالی گسترش دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی کشور،
ارتقاء آن را به دانشگاه تصویب نمود.  
تربت حیدریه
در سال 1372 دانشکده پرستاری و مامایی تربت حیدریه به عنوان یک دانشکده اقماری  تاسیس شد و تحت نظر دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام وظیفه مینمود.دانشکده پرستاری و مامایی تربت حیدریه در1387  به دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ارتقاء یافته و از دانشگاه علوم پزشکی مشهد منفک گردید .شورای گسترش وزارت بهداشت ودرمان آموزش پزشکی در 1392  مجوزارتقای دانشکده به دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه را نیز صادر نمود.
بجنورد
 دانشکده پرستاری بجنورد در سال 1370 تأسیس شد و تا قبل از تاسیس استان خراسان شمالی این دانشکده جزو دانشکده های اقماري دانشگاه علوم پزشکی مشهد محسوب می شد .
پس از استقلال استان خراسان شمالی در سال 1384 دانشکده علوم پزشکی خراسان شمالی تاسیس شد و پس از دو سال در سال 1387 دانشكده علوم پزشكي به دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی ارتقا یافت.
تربت جام  
دانشکده پرستاری و بهداشت تربت جام در دی ماه 1389 توسط وزیر محترم وقت افتتاح و مجوز تاسیس قطعی در تیرماه 1390 صادر شد. این دانشکده اقماری دانشگاه علوم پزشکی مشهد بود. در سال 1392 این دانشکده به دانشکده علوم پزشکی ارتقا یافت و از مشهد مستقل گردید.
اسفراین  
تاسیس دانشکده پرستاری با عنوان مجتمع آموزش عالی علوم پزشکی شهرستان اسفراین در سال 1390 مورد موافقت قرار گرفت .با توجه به اخذ موافقت شورای گسترش علوم پزشکی در سال 1392 با تبدیل مجتمع آموزش عالی علوم پزشکی اسفراین به دانشکده پرستاری موافقت بعمل آمد. شبکه بهداشت و درمان اسفراین در سال 1393 به دانشکده علوم پزشکی ارتقاء یافت و از دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی تفکیک و مستقل گردید.
سایر شهرستان ها  
هم اکنون در شهرستان شیروان مجتمع آموزش عالی سلامت شیروان هم در حال پیگیری برای ارتقا به دانشکده علوم پزشکی است.در کاشمر دانشکده پرستاری از سال 1389مشغول به فعالیت است که به مجتمع آموزش عالی سلامت ارتقا یافته و کاشمری ها نیز در حال پیگیری آن برای ارتقا به دانشکده علوم پزشکی هستند. دانشکده پرستاری طبس از سال 1393 زیرنظر دانشگاه علوم پزشکی بیرجند مشغول به کار شده است.دانشکده پرستاری قاین نیز از سال 1388 شروع به کار کرده که اکنون به مجتمع عالی سلامت ارتقا یافته است. دانشکده پيراپزشکي و بهداشت شهرستان  فردوس نیز از سال 1388 فعالیت خود را آغاز نموده است.دانشکده بهداشت شهرستان سرایان نیز چند سالی است که مشغول به کار شده است.دانشکده پرستاری قوچان که در سال 1389 راه اندازی شده بود در سال 1393 به مجتمع عالی سلامت ارتقا یافت.دانشکده بهداشت تایباد نیز در سال 1390 مجوز فعالیت گرفت.دانشکده پرستاری جوین نیز از سال 1392 شروع به کار نمود.همچنین دانشگاه علوم پزشکی مشهد مکاتبه و پیگیری برای ایجاد دانشکده های جدید اقماری در شهرهای درگز، خواف و کلات را در دستور کار خود قرار داده است.
نیشابور
در سال 1342 بعنوان مرکز بهداشت نیشابور شروع به فعالیت نمود که در سال1355 شبکه بهداشت و درمان آن شکل گرفت . دانشکده پرستاری نیشابور که به صورت اقماری دانشگاه علوم پزشکی مشهد در اوایل دهه 70 ایجاد شده بود، با کسب موفقیتهایی در دو زمینه بهداشت و درمان توانست درسال1388 با موافقت وزارت بهداشت ،درمان و آموزش پزشکی از شبکه بهداشت و درمان به دانشکده علوم پزشکی ارتقاء یابد.اما متاسفانه هیچ اراده ملی برای ارتقای دانشکده به دانشگاه وجود ندارد.
در حالی که در دولت تدبیر و امید، طرح تحول سلامت را به عنوان یک شاخصه ملی به خوبی اجرا کرد و به عنوان شاخص ترین طرحی که مردم از آن در اقصی نقاط کشور منتفع شدند ، شهرستان نیشابور  بسیار ناچیز از این خدمت دولت محترم برخوردار شدند.
نیشابور و توابع اکنون حدود 500 هزار نفر جمعیت دارند یعنی جمعیتی در حدود جمعیت استانهایی مثل سمنان و ایلام و کهکیلویه و بویر احمد و خراسان جنوبی ، ولی در امکانات پزشکی بسیار محروم است.دو بیمارستان آموزشی و یک بیمارستان خیریه تنها مراکز درمانی و بستری اصلی در نیشابور محسوب می شوند و هیچ مرکز تخصصی و فوق تخصصی در این شهرستان ایجاد نشده است .اگر چه از سال 1394 طرح بیمارستان سوم نیشابور در شمالی ترین نقطه شهر شروع شده اما گویا با تزریق قطره چکانی اعتبارات، این بیمارستان به سال 1400 هم نخواهد رسید.این درحالی است که بیمارستانهای مجهز و تخصصی و فوق تخصصی در مشهد ، تربت حیدریه ، گناباد و سبزوار در این سال ها افتتاح و به بهره برداری رسیده اند.
مشهد به عنوان یک کلان شهر و مرکز استان با بیش از 35 بیمارستان و تجهیزات عالی دارای حدود 9هزار تخت است.
شهر گناباد با 40 هزار نفر جمعیت مرکز شهرستانی است که 88 هزار نفر جمعیت دارد . در این شهر سال گذشته  بیمارستان 200 تختخوابی افتتاح می شود و با سه  بیمارستان جمع تخت های بیمارستانی به 335 تخت رسیده است.اورژانس هوایی نیز در این شهر از سال 1397 مستقر می باشد.بیمارستان 32 تختخوابی بجستان نیز در تابعیت دانشگاه علوم پزشکی گناباد قرار دارد.
سبزوار شهرستانی با 306 هزار نفر جمعیت و شهری با 240 هزار نفر جمعیت دارای 4 بیمارستان و حدود 749 تخت بیمارستانی است.ضمن اینکه در شهرستانهای جوین و جغتایی نیز دو بیمارستان 32 تختخوابی فعال در تابعیت دانشگاه علوم پزشکی سبزوار است. اورژانس هوایی نیز در این شهرستان از سال 1394 مستقر شده است.
 وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با ابراز خوشحالی از توسعه امکانات درمانی در سبزوار گفت:خوشبختانه تعداد تخت های بیمارستانی فراتر از نیاز بوده و از تعداد بیماران سبقت گرفته است.
شهر تربت حیدریه با 140 هزار نفر جمعیت مرکز شهرستان 224 هزار نفری است که اکنون یک بیمارستان 182 تختخوابی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی دارد و یک بیمارستان 270 تختخوابی در حال ساخت دارد.بیمارستان تامین اجتماعی نیز 180 تختخواب دارد.ارتش نیز در این شهر به دلیل استقرار یگان های خود داری یک بیمارستان می باشد.در شهرستان مه ولات نیز یک واحد بیمارستان 32 تختخوابی زیر نظر دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه فعال است.
قوچان با دو بیمارستان 368 تخت دارد و کاشمر با دو بیمارستان 388 تخت دارد و تربت جام با 3 بیمارستان 196 تخت دارد.
اما نیشابور ، شهرستان 450 هزار نفری  با مرکزیت شهری 264 هزار نفری دریغ از یک بیمارستان مدرن و تخصصی و بزرگ.بیمارستان 22 بهمن که پایه آن در سال 1326 ریخته شده است 216 تخت فعال دارد. بیمارستان خیریه حضرت ابوالفضل(ع) که در سال 1359 تاسیس شده  با 50 تخت دایر و بیمارستان حکیم  که در سال 1380 تاسیس شده 180 تخت فعال دارد.نیشابور جمعا 448 تخت بیمارستانی دارد. بیمارستان 164 تخت تختخوابی(احتمالا با نام عطار ) نیز در شمال شهر در حال ساخت می باشد.چندین سال است که مردم و مسولین درخواست استقرار اورژانس هوایی در نیشابور هم دارند که متاسفانه هنوز به نتیجه نرسیده است.
شاخص برخورداری از تخت بیمارستانی در نیشابور در حال حاضر هشت دهم تخت به ازاء هر 1000 نفر جمعیت است و این شاخص در سطح کشور یک و شش دهم می باشد . لذا می طلبد که از شرایط فراهم شده در طرح تحول سلامت با پیگیری مسولان شهرستان، خیر بیشتری به مردم نیشابور برسد.
نکته جالب اینست که مسولان نیشابوری در خواب هستند و نمی دانند چقدر نیشابور در حوزه درمان از شهرستان های هم سطح خود عقب افتاده ، اما مسولان کشوری چه می کنند آیا انها هم در خوابند و متوجه نمی شوند که اعتبارات حوزه درمان را چگونه و بر چه اساسی باید توزیع کرد ؟ آیا جمعیت و عقب افتادگی در حوزه سلامت ملاک توسعه اموربهداشت و درمان نیست؟

سهم بخش زبرخان از تخت بیمارستانی «صفر»

سهم بخش زبرخان از تخت بیمارستانی «صفر»

بخش زبرخان نیشابور با سه دهستان(زبرخان ، اردوغش و اسحاق آباد) و سه نقطه شهری( قدمگاه ، دررود و خرو) با 56635 نفر جمعیت طبق آمار رسمی سرشماری 1395 و 1100 کیلومتر وسعت و 68 آبادی دارای سکنه یکی از بخش های چهار گانه تابعه شهرستان نیشابور است.

این بخش به دلیل شرایط مناسب آب و هوایی ، خاک حاصلخیز و منابع آب سطحی و زیر سطحی غنی ، قطب کشاورزی استان محصسوب می شود. از سوی دیگر با استقرار دومین شهرک بزرگ صنعتی استان در این بخش ، اکنون به عنوان قطب صنعتی استان نیز محسوب می گردد.

حضور میلیون ها زائر و مسافر و توریست خارجی در طول سال در شهر مذهبی و تاریخی قدمگاه رضوی ، شهر ییلاقی دررود و شهر ییلاقی خرو و مناطق تفریحی مانند دیزباد بالا و گرینه و وجود حرم 9 امامزاده در این بخش آن را به قطب گردشگری نیز تبدیل کرده است .

طبق آمار رسمی سال 1395 ، جمعیت بخش زیرخان از 9 شهرستان استان خراسان رضوی بیشتر است. شهرستان های مانند جغتای(49175) ، جوین(54488) ، خوشاب(37181) ، فیروزه (37539)، داورزن (21911)، کلات (36237)، بجستان(31207) ، خلیل آباد(51701) ، باخرز(54615) ، و مهولات(51409). همچنین بخش زبرخان نیشابور به تنهایی جمعیتی بیشتر از 140 شهرستان کشور دارد.

علیرغم شرایط مناسب جهت ارتقای این بخش به شهرستان متاسفانه به دلایلی خاص این امر محقق نشده است . اما این بخش بزرگ و مستعد به دلیل عدم ارتقا در برخی شاخص های توسعه عقب ماندگی شدیدی پیدا کرده است که مهمترین آنها وضعیت نامطلوب بهداشت و درمان است.

در حالی که 9 شهرستان استان جمعیتی کمتر از زبرخان دارند اما به دلیل شهرستان بودن از شبکه بهداشت و درمان مستقل و امکانات بیمارستانی و شرایط خوب بهداشتی و درمانی برخوردار شده اند.

مردم بخش زبرخان در حال حاضر تحت پوشش دانشکده علوم پزشکی نیشابور قرار داشته و خدمات درمانی به آنان توسط درمانگاههای شهری مستقر در شهر های قدمگاه ، خرو ، دررود و روستاهای حاجی اباد ، باغشن ، بوژمهران و اسحاق آباد و دو پایگاه اورژانس جاده ای در حاشیه جاده مشهد نیشابور (تهران) که در چشمه خسرو و خرو مستقر می باشند ، صورت می گیرد.

در حال حاضر هیچ گونه مرکز درمان بستر یا بیمارستانی در این بخش با این وسعت و جمعیت و حجم بالای گردشگر وجود ندارد و مردم باید به شهرهای نیشابور و مشهد مراجعه داشته باشند.

یکی از مهمترین علل عقب افتادگی زبرخان در امور بهداشتی و درمانی ، عدم ارتقا به شهرستان و نیزعدم ارتقای دانشکده علوم پزشکی نیشابور به دانشگاه بوده است. اگر چه قرار بود دانشکده علوم پزشکی نیشابور در مهرماه 1394 به دانشگاه ارتقا یابد ، اما این ارتقا با ضعف مدیران شهرستان  نیشابورو عدم توجه مسولان استانی و کشوری  اتفاق نیافتاد و شاخص های پزشکی در شهرستان نیشابور نسبت به شهرستان های همجوار بسیار در سطح پایینی قرار گرفت. 

دانشکده علوم پزشکی نیشابور تنها یک شبکه بهداشت و درمان تحت پوش دارد و آن هم ، شهرستان فیروزه است ، درحالی که بخش زبرخان با شرایط خاصی که دارد نیازمند ارتقای امور اداری بهداشتی و درمانی است.اگر چه مسولان می فرمایند باید ارتقا در تقسیمات کشوری ابتدا رخ دهد و زبرخان به شهرستان تبدیل شود تا بعد شبکه بهداشت و درمان ایجاد گردد اما باید گفت با شرایط ویژه بخش زبرخان این بخش هم مانند چند بخش دیگر در سطح کشور که دارای شبکه بهداشت و درمان هستند می تواند شبکه بهداشت داشته باشد و مانند بسیاری از ادارات که اکنون در زبرخان مستقر هستند و خدمات رسانی به اهالی را تسهیل کرده اند، شبکه بهداشت هم می تواند مستقر گردد.با تاسیس شبکه بهداشت ، ساخت بیمارستان نیز در پی خواهد امد و تا حدود زیادی از نیاز های درمانی منطقه بر طرف می گردد.

در کدام بخش های کشور شبکه بهداشت و درمان تاسیس شده است؟

طرح تحول سلامت دولت محترم تدبیر و امید برای بسیار از نواحی کشور بسیار عالی اجرا شد و مردم به معنای واقعی طرح تحول سلامت را احساس کردند ولی نیشابوریان عزیز آنچنان که باید و شایسته آنان با بیش از نیم میلیون نفر جمعیت بود، اجرای طرح را احساس نکردند .
هم اکنون در تمامی مراکز استان های کشور حداقل یک دانشگاه علوم پزشکی فعال است  که البته بنا بر آمار رسمی 7 مرکز استان نیز از نیشابور کم جمعیت تر هستند . شهرهای بیرجند ، بجنورد ، بوشهر ، شهر کرد ، یاسوج ، ایلام و سمنان که جمعیتی کمتر از نیشابور دارند. همچنینن در شهرهای سبزوار ، تربت حیدریه ، گناباد ،ایرانشهر ، زابل ، بابل ،دزفول ، فسا ، جهرم ،رفسنجان ، شاهرود ، کاشان ،جیرفت ، بم و ساوه که همگی شهرستان تابعه استان بوده و مرکزیت استان ندارند و جمعیتی کمتر یا حدود نیشابور دارند ، دانشگاه علوم پزشکی استقرار یافته  و شهرهایی مانند مراغه ، آبادان ، شوشتر ، تربت جام ، اسفراین ،لار ، خوی ،سیرجان ، نیشابور، بهبهان دارای دانشکده علوم پزشکی هستند.

در 6 بخش کشور که در سطوح تقسیمات کشوری فقط بخشداری دارند و شهرستان نیستند و فرمانداری هم ندارند شبکه بهداشت و درمان تاسیس شده و چرا بخش زبرخان با اینکه فقط در استان خراسان رضوی از 9 شهرستان پرجمعیت تر است نباید شبکه بهداشت و درمان داشته باشد؟ اگر شهرستان شدن زبرخان و ارتقای آن در تقسیمات کشوری طول بکشد باز هم مردم باید در زمینه بهداشت و درمان مشکل داشته باشند؟ اگر قانون است باید برای همه کشور یکسان باشد نه اینکه فقط در زبرخان این امر وجود داشته باشد

در حال حاضر بخش زرقان از توابع شهرستان شیراز ، بخش کامفیروزه از توابع شهرستان مرو دشت ، بخش بختگان (آباده طشک) از توابع شهرستان نی ریز ، بخش سرچهان از توابع شهرستان بوانات وبخش بیضا از توابع شهرستان سپیدان همگی در استان فارس و بخش پاپی (سپید دشت )از توابع شهرستان خرم آباد استان لرستان ، که در سطح تقسیمات کشوری بخش هستند نه شهرستان و همگی از زبرخان کم جمعیت هستند ، دارای شبکه بهداشت و درمان هستند. امید است مسولین شهرستان و خصوصا فرماندار محترم ، ریاست دانشکده علوم پزشکی نیشابورو مسولان استانی  با همراهی نمایندگان محترم مجلس ، خواسته به حق مردم زبرخان را جامه عمل بپوشانید و با ارتقای امور بهداشتی و درمانی آن به شبکه بهداشت و درمان به سمت ساخت یک واحد بیمارستان در این منطقه حرکت کنید.
اکنون که طرح تحول سلام در دولت محترم در حال اجراست از آن به بهترین شکل ممکن استفاده کنید. فرصت خدمت کوتاه است نگذارید فرصت ها بسوزد ، مثل آن مسوول محترم که در روزهای آخر کار خود گفت:«ما به حوزه بهداشت و درمان شهرستان نیشابور کمتر توجه کردیم و باید جبران شود.»
به امید آینده ای روشن و آباد برای قلب تپنده تاریخ ایران نیشابور عزیز

ظلم دولت ها  به بهداشت و درمان نیشابور

در حالی که در دولت تدبیر و امید طرح تحول سلامت را به خوبی اجرا کرد و به عنوان شاخص ترین طرحی که مردم از آن در اقصی نقاط کشور منتفع شدند ، شهرستان نیشابور کمترین نفع و بخش زبرخان بسیار ناچیز از این خدمت دولت محترم برخوردار شدند.

نیشابور و توابع اکنون حدود 500 هزار نفر جمعیت دارند یعنی جمعیتی در حدود جمعیت استانهایی مثل سمنان و ایلام و کهکیلویه و بویر احمد و خراسان جنوبی ، ولی در امکانات پزشکی بسیار محروم است.دو بیمارستان آموزشی و یک بیمارستان خیریه تنها مراکز درمانی و بستری اصلی در نیشابور محسوب می شوند و هیچ مرکز تخصصی و فوق تخصصی در این شهرستان ایجاد نشده است .اگر چه چند سال است طرح بیمارستان سوم نیشابور در شمالی ترین نقطه شهر شروع شده اما گویا با تزریق قطره چکانی اعتبارات، این بیمارستان به سال 1400 هم نخواهد رسید.این درحالی است که بیمارستانهای مجهز و تخصصی و فوق تخصصی در مشهد ، تربت حیدریه ، گناباد و سبزوار در این سال ها افتتاح و به بهره برداری رسیده اند.گناباد که شهرستانی با 88 هزار نفر جمعیت است و شهر گناباد هم 40 هزار نفر جمعیت دارد در آن بیمارستان 200 تختخوابی افتتاح می شود اما نیشابور شهرستان 450 هزار نفری و شهری 264 هزار نفری دریغ از یک بیمارستان مدرن و تخصصی و بزرگ.نکته جالب اینست که مسولان نیشابوری در خواب هستند و نمی دانند چقدر نیشابور در حوزه درمان از شهرستان های هم سطح خود عقب افتاده ، اما مسولان کشوری چه می کنند آیا انها هم در خوابند و متوجه نمی شوند که اعتبارات حوزه درمان را چگونه و بر چه اساسی باید توزیع کرد ؟ آیا جمعیت ملاک توسعه اموربهداشت و درمان نیست؟

شاخص برخورداری از تخت بیمارستانی در نیشابور در حال حاضر هشت دهم تخت به ازاء هر 1000 نفر جمعیت است و این شاخص در سطح کشور یک و شش دهم می باشد . این شاخص در زبرخان صفر است. لذا می طلبد که از شرایط فراهم شده در طرح تحول سلامت با پیگیری مسولان شهرستان، خیر بیشتری به مردم نیشابور و زبرخان برسد.

در سال های گذشته در شهرستانهای  سبزوار ، تربت حیدریه و گناباد  در استان خراسان رضوی  و در شهرستانهای بجنورد و بیرجند در استانهای خراسان شمالی و جنوبی ، دانشکده های علوم پزشکی به دانشگاه ارتقا یافتند که این امر سبب بهبود امکانات و خدمات بهداشتی و درمانی در سطح بسیار عالی در این شهرستان ها گردید. اکنون سطح خدمات علوم پزشکی در نیشابور ، سطح دانشکده است و از این لحاظ با تربت جام و اسفراین  برابر هستیم.

 

دوره 40ساله انقلاب و ظلم به نیشابور

دوره 40ساله انقلاب و ظلم به نیشابور

از سال 1316 که خراسان 7 شهرستان داشت ، تا سال 1357 تعداد شهرستان ها به  عدد 16 رسید یعنی در طول حدود 40 سال تعداد9 شهرستان در استان خراسان ایجاد گردید.از سال 1357 تا 1368 نیز فقط یک شهرستان و از 1368 تا1392 یعنی در عرض 24 سال تعداد 30 شهرستان در این محدوده (خراسان شمالی ، جنوبی و رضوی ) ایجاد گردیده است.

در حال حاضر سه استان خراسان 47  شهرستان دارند که 28 شهرستان در خراسان رضوی ، 11 شهرستان در خراسان جنوبی و 8 شهرستان در خراسان شمالی قرار گرفته اند.

در حالی که در یک دوره 24 ساله در خراسان دو استان و 30 شهرستان جدید تاسیس شده که متاسفانه سهم نیشابور از این تعداد تنها یک شهرستان است. در حالی که در سبزوار 4 شهرستان ، در تربت حیدریه 4 شهرستان ، در کاشمر 2 شهرستان ، در مشهد 5 شهرستان ، در بیرجند 4 شهرستان ، در بجنورد 4 شهرستان ،در فردوس 2 شهرستان ، در تایباد یک شهرستان و در قاین یک شهرستان و در گناباد یک شهرستان ایجاد گردیده است.

طی سال‌های گذشته، تغییر اساسی در سیستم تقسیمات کشوری ایران به شکل کلی به وجود نیامده، بلکه بر تعداد شهرها، بخش‌ها، شهرستان‌ها و استان‌های کشور، با هدف دریافت بودجه و امتیازات بیشتر از دولت مرکزی، به شدت افزوده شده است. این تغییرات در نتیجه مطالبات برای ارتقاء سطح و استفاده ابزاری از قانون تقسیمات کشوری و بدون توجه به اصل تمرکززدایی و اعطای اختیارات بیشتر به سطوح زیرین دولت به وجود آمده است.

بسیار از مناطق کشور با درک این مشکل در سطح کشور و عدم تغییر در سیاست توزیع اعتبارات و بودجه دولت  ، مصمم شدند تا بخش ها و مناطق تابعه خود را ارتقا دهند تا با افزایش بودجه جذب شده از پایتخت ، به توسعه مناطق خود کمک کنند.

متاسفانه به دلیل کم توجهی مسولین استانی و کشوری و عدم مطالبه گری و نبود قدرت چانه زنی در مسولین محلی و نمایندگان نیشایور در مجلس شورای اسلامی ، شهرستان نیشابور در این امر از مناطق همجوار و شهرستان های هم سطح خود بسیار عقب افتاده است.

در حالی که شهرستان های همجوار در نظام بیمار برنامه ریزی و تخصیص بودجه  توانستند با ارتقای بخش های خود ، توسعه و بودجه را برای مناطق تابعه خود به ارمغان آوردند.اما گویا اوضاع در نیشابور به گونه ای دیگر رقم می خورد .مسولین شهرستان های همجوار با درک وضعیت بیمارگونه نظام برنامه ریزی کشور تلاش کردند تا همچون یک پدر و مادر بر روند رشد فرزندان خود(بخش های تابعه )نظارت کنند تا امکان استقلال و ارتقای آنان فراهم شود اما در نیشابور مسولین به جای ایفای نقش پدر و مادری برای بخش های تابعه خود ، سعی کردند تا در نقش یک هوو وارد شوند و همه چیز را  برای خود بخواهند و نگذاشتند تا بخش ها حداقل رشد و توسعه را داشته باشند .

نمایندگان مجلس در طول دوره طلایی تقسیمات کشوری نتوانستند اقدامات شایسته نیشابور انجام دهند و با آنکه طرح توجیهی ارتقای زبرخان ، تحت جلگه و میان جلگه با هم تهیه شد ، فقط  توانستند تحت جلگه را به شهرستان ارتقا دهند آن هم با کلی تغییر در تقسیمات کشوری  داخل شهرستان و تبدیل بخش مرکزی شهرستان نییشابور به بدترین ساختار  تقسیماتی در سطح کشور.

زبرخان به بهانه اختلاف بین دو نقطه شهری اما در اصل به دلیل مداخلات بی جای مسولین نیشابور برای حفظ شهرک صنعتی در محدوده نیشابور ، میان جلگه به بهانه عدم وجود زیر ساخت های لازم در شهر مرکز بخش (عشق آباد) ، نتوانستند ارتقا پیدا کنند.

از سال 1384 تا 1392 که دوره  هشت ساله دولت قانون گریز احمدی نژاد روی کار آمد ، متاسفانه یا خوشبختانه هر 32 روز یک شهرستان در کشور تاسیس شد و در این دوره 91 شهرستان ایجاد شد اما سهم نیشابور همان یک شهرستان فیروزه (تحت جلگه ) بود.در این دوره وجود فرماندار غیر بومی  و فاقد قدرت چانه زنی  با نمایندگانی که فقط دنبال رای مردم بودند و گویا علیرغم سابقه طولانی کار در مجلس نمی دانستند چگونه باید از سیستم دولتی برای شهرستان خود ، منافع کسب کنند، همه و همه دست به هم دادند تا نیشابور نتواند بیشتر از یک شهرستان بگیرد.

 نیشابور شهر تندرو هاست.، در نیشابور میانه رو معنا ندارد  یا اصلاح طلب تندرو  یا اصول گرای تندرو برای همین هم نتواست به پیشرفت شایسته ، خصوصا در امر تقسیمات سیاسی دست یابد.مردم نیشابور هیچ گاه نتواستند دو نماینده مجلس خود را از یک جناح انتخاب کنند و همین اختلاف ،به عدم رشد و توسعه شهرستان و عقب ماندگی نسبت به شهرستان های هم سطح منجر شد. نمایندگان نیشابور هیچ زمان نتواستن بین علایق حزبی  و توسعه شهرستان مسیر جدایی قایل شوند و نیشابور را قربانی کردند اما از ایده های چپ و راستی که سران آنها در تهران زندگی می کنند کوتاه نیامدند.

در دوره اول دولت مهر در سبزوار 2 بخش و تربت حیدریه یک بخش و گناباد یک بخش و  نیشابور یک بخش  و در دولت دوم دولت احمدی نژاد  سبزوار 2 بخش دیگر را هم ارتقا داد اما نیشابور به دلیل اختلاف سلیقه بین نمایندگان و دولت نتواست هیچ کار تقسیماتی  در شهرستان انجام دهد و فقط بی مهری  دولت مهر شامل نیشابور شد.حتی در سال 1389 تعداد 4 روستای شهرستان فیروزه در این دوره و در نهایت بی خبری نمایندگان ومسولین از این شهرستان جدا و به بخش خوشاب سبزوار ملحق شدند تا شرایط برای ارتقای این بخش به شهرستان فراهم گردد.هنوز علیرغم  درخواست های مردمی و پیگیری مسولین و پس از 8 سال هنوز نتواسته اند این روستاها را برگردانند.

از سال 1392 که دولت تدبیر و امید روی کار آمد ، از همان ابتدا و حتی در دفاعیات وزیر کشور در جلسه رای اعتماد صحبت از تهیه طرح جامع تقسیمات کشوری شد و قرار بود این طرح شش ماه تهیه گردد و پس از چکش کاری مجلس ، اجرایی شود ، اما متاسفانه این طرح تهیه نشد و بالتبع اجرایی هم نگردید. دولت با این استدلال که در دولت قبل خیلی در قضیه تقسیمات کشور ولنگاری وجود داشته ، در تقسیمات کشوری قفل شد و مشخص هم نشد که کلید ان در دست کیست؟در سال 1396 و قبل از انتخابات  ریاست جمهوری دوره دوازدهم ، گشایشی در امر تقسیمات صورت گرفت و تا پایان سال 1396 تعداد 40 روستای کشور به شهر ارتقا یافت اما از ابتدای  دولت آقای روحانی  (12 امرداد 1392) تا این تاریخ هیچ شهرستانی ایجاد نشده است.متاسفانه سهم نیشابور و فیروزه از ارتقای روستاهای 40 گانه به شهر ، هیچ بود.

گویا قرار است برخی بخش های مستعد در سال 1397 و بعد از آن به شهرستان ارتقا یابند. مسولین خراسان رضوی پیگیر ارتقای بخش های زبرخان و میان جلگه نیشابور ، صالح آباد تربت جام ، ششتمد سبزوار و کوهسرخ کاشمر هستند.مسولین فعلی نیشابور تلاش می کنند تا سرولایت هم ارتقا یابد اما گویا با مشکلاتی رو به روهستند که عمده ترین آن کمی جمعیت سرولایت است که با اندکی تغییر در تقسیمات داخلی شهرستان این امر می تواند حل شود.ضمنا دوازده شهرستان كشور در حال حاضر و طبق سرشماری سال 1395 زير 20 هزار نفر (بين 7 تا 20 هزار نفر ) جمعیت دارند.تشکیل کمیسیون ارتقای تقسیمات کشوری در شورای شهرستان در سال 1396 یکی از کار های مثبت در راستای پیگیری حقوق مردم نیشابور در تقسیمات کشوری است .کاری که که باید در دهه 60 و 70 می شد.

بخش زبرخان با حدود 57 هزار نفر جمعیت اکنون از 9 شهرستان خراسان رضوی و 142 شهرستان کشور پرجمعیت تر است و بخش میان جلگه نیز با حدود 40 هزار نفر جمعیت از 71 شهرستان کشور  و 5 شهرستان استان پرجمعیت تر است.

در حالی که سبزوار سال 1385 که اکنون با 5 فرمانداری اداره می شود ، جمعا هر 5 فرمانداری در سال 1395 جمعیتی بالغ بر 470 هزار نفر دارند. تربت حیدریه سال 1367 که اکنون با 5 فرمانداری اداره می شود جمعا دارای 543 نفر جمعیت است. کاشمر سال 1372 که اکنون باسه  فرمانداری اداره می شوند جمعا 295 هزار نفر جمعیت دارند.گناباد سال 1385 که اکنون با دو فرمانداری اداره می شود نیز جمعا  120 هزار نفر جمعیت دارد. نیشابور و فیروزه هم که دو فرمانداری دارند جمعا جمعیتی بالغ بر 490 هزار نفر دارند.

امید است با پیگیری مسولین شهرستان  و استان و نمایندگان مجلس ، نیشابور بتواند به حقوق واقعی خود در تقسیمات کشوری دست یابد و در آینده نزدیک شاهد ارتقای بخش های زبرخان ، میان جلگه و سرولایت باشیم.

معرفی بخش سرولایت

معرفی بخش سرولایت


موقعیت جغرافیایی بخش سرولایت

سرولایت یکی از بخش های شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوي است كه در شمال غرب این شهرستان واقع شده است. این بخش از  شمال و شرق  به شهرستان  قوچان ، از طرف جنوب شرقی به بخش مركزي شهرستان  نیشابور واز جهت جنوب به بخش هاي مركزي و طاغكوه شهرستان فیروزه، از طرف غرب به شهرستان خوشاب ، از شمال غرب به شهرستان فاروج از توابع استان خراسان شمالي محدود می شود
هم اکنون سرولایت با مرکزیت شهر چکنه و 40 آبادی، مساحتی قریب به 1500 کیلو متر مربع و جمعیتی بالغ بر 17435 نفر را به خود اختصاص داده است.
 

تقسیمات کشوری سرولایت

با تصویب ایجادبخش سرولایت در سال 1323 توسط هیئت دولت وقت، بخش سرولایت با چهار دهستان با نام های دهستان ماروسک، دهستان بارمعدن، دهستان اربقایی(اربقین) و دهستان سرولایت تشکیل شد.این بخش بزرگ حدود یک سوم مساحت شهرستان نیشابور را در بر می گرفت. با تغییرات گسترده در تقسیمات کشوری از سال 1366 به مرور و با اعمال تغييرات گسترده دهستان های بار معدن ، ماروسک از بخش سرولایت جدا گردیدند و در حال حاضر و بر اساس آخرين تقسيمات كشوري بخش سرولایت دارای دو دهستان برزنون و سرولایت است.مركز دهستان سرولايت روستاي عبدا.. گيو و مركز دهستان برزنون ، روستاي برزنون است. طرح توجيهي ارتقاء بخش سرولایت به شهرستان در تاریخ 1392/4/1 توسط وزیر کشور وقت تقدیم معاون اول رئیس جمهور وقت گردیده است.

 

اولین ها در سرولایت
  1. اولین دبستان روستایی دولتی کشور
  2. اولین خانه هلال روستایی کشور
  3. اولین سند وقفی روستای استان خراسان
  4. اولین نشریه درون بخشی
  5. اولین شهید انقلاب شهرستان (شهید باباخان پاسبان)
  6. اولین دانشگاه پیام نور بخش کشور
 

جاذبه هاگردشگری :

شاهزاده حسین اصغر(ع)
 
 اصغر معروف به علی اصغر از فرزندان حضرت علی بن حسین علیه اسلام است. آرامگاه شاهزاده حسین اصغر که شازده نیز نامیده میشود بر فراز ارتفاعات کوه اردلان در نزدیکی روستای برزنون در 90 کیلومتری شمال غربی شهر نیشابور جای گرفته است. این منطقه با داشتن چشم اندازهای طبیعی و امکانات رفاهی مناسب، یکی از هدف های اصلی گردشگری مذهبی شهرستان نیشابور به شمار می آید و برابر اعلام اداره اوقاف و امور خیریه سالانه قریب به 1/5 میلیون نفر زائر را پذیر است.


امام زاده یحیی بن زید
 
آرامگاه یحیی بن زید، در روستای زیارت ، در 90 کیلومتری شمال غربی شهر نیشابور در دره ای کوهستانی قرار گرفته پو دارای طبیعتی زیبا و آب و هوایی روحبخش است .
یحیی بن زید بن علی بن الحسین از نوادگان حضرت امام سجاد علیه السلام است.

دره اجاق چکنه

 
دره اجاق در شهر چکنه مرکز بخش سرولایت قرار دارد. دره اجاق با طبیعت زیبا و سرسبز همراه با رودخانه دائمی در طول سال همه ساله پذیرای گردشگران متعددی از سراسر نقاط خراسان رضوی و شمال بوده و از نقاط جاذب گردشگری شهرستان نیشابور محسوب می گردد.

روستای کلیدر
 
کلیدر روستای اتست در بخش سرولایت شهرستان نیشابور که با قرار گرفتن در منطقه ای کوهستانی آب و هوای خنک و معتدلی دارد. کوه های بلند اطراف کلیدر که بخشی از رضته کوه بینالود هستند چشمه های بسیاری را در منطقه کلیدر سیراب می کند که بر جازبه ها و زیبایی آن می افزاید. روستای کلیدر بعنوان یکی از سه روستای هدف گردشگری شهرستان نیشباور محصوب می شود.


روستای شهید پرور ینگجه
 
روستای ینگیجه یکی از روستاهای شهید پرور کشور می باشد که 27 شهید تقدیم ایران اسلامی نموده است. این روستا زادگاه مسئولین بلند پایه کشوری است و از جاذبه های نادر شهرستان نیشابور سد روستای ینگجه می باشد.

روستای سوله
  روستای سوله از نقاط ییلاقی و گردشگری با رودخانه دایمی سرولایت می باشد.

روستای احیا شده بابا بهلول

روستای احیا شده بابا بهلول در سال 1365 به خاطر نداشتن امکانات رفاهی خالی از سکنه شد . از سال 1389 با همت تعدادی از اهالی و پیگیریهای بشداری و شورای اسلامی بخش سرولایت و با همت مسئولین وقت  ، این روستا مجددا شروع به باز سازی شد و مارهای عمرانی روستا به اتمام رسید و مهاجرت معکوس اهالی از شهر های مختلف به این روستا فراهم گردیده است.

برزنون

جایگاه زیارتگاه امام زاده حسین اصغر و یادگاه آتش اهورایی ریوندبرزنون؛
یکی از ییلاقات م ناطق گردشگری زیبای منطقه به شمار می آید . دهستان برزنون ، آثار تاریخی و فرهنگی شایان توجهی را در خود جای داه است که مهم ترین آنها بقعه امامزاده حسین اصغر استهمچنین جایگاه آذر برزین مهر را در حدود روستای برزنون، مرکز این دهستان ، داشته اند. جمعیت برزنون بر اساس سر شماری 1390، 3508 نفر می باشد و قابلیت ارتقاء به شهر را دارا است.


دزق زادگاه اجداد امام خمینی

نام اصلی آن دژ قلعه و اهالی این روستا اکثر سادات بوده است. روستای که بنا به اعتقادات اهالی ، محققان و پژوهشگران که به بررس مستندات تاریخی و پژوهش های میدانی کاوش داشته اند، زادگاه اجداد حضرت امام خمینی (س) مي باشد، و از هر حیث احتمال روستای دزق به عنوان روستای اجدادی امام را مهم شمرده اند.

 

آثار باستانی

در حدود 90 اثر باستانی در بخش سرولایت به ثبت میراث فرهنگی رسیده است که مختصری از قلعه های قدیمی اشاره می گردد.
  1. قلعه کهنه بیدخان و دژ زیرزمینی
  2. قلعه دمیرخان
  3. قلعه محمد علی
  4. کهنه قلعه حاجی آباد
  5. کهنه قلعه پیرشهباز
  6. قلعه تیغی
  7. قلعه کهنه
  8. قیز تپه
  9. حمام قدیمی شهر چکنه

بنای گنبد کلیدر

  این اثر تاریخی به صورت یک چهار طاقی زیبا در روستای کلیدر می باشد که ضلع شرقی آن دارای جلو آمدگی به صورت ایوان ورودی است. پلان بنا ، چهار طاقی است و از تخته سنگ های صاف جهت مصالح آن استفاده شده است . در زیر گنبد ، دو سنگقبر بزرگ وجود داشته است که یکی از آنها به موزه ی نیشابور منتقل شده است . تاریخ یکی از سنگ قبر ها 902 هجری و دیگری 913 هجری می باشد .

اتشکده برزین مهر
 
 
یکی از سه آتشکده مهم زمان ساسانیان بوده است تمام کارشناسان بر این باورند که اذربرزین مهر در نیشابور واقع است (البته یزدگرد سوم زمانی که اعراب به ایران حمله کردند به نیشابور گریخته و اتشکده قائل بنا نهاده است) .
 

معادن سرولایت
 
بخش سرولایت ، منطقه بسیار بی نظیر و غنی از ذخیره های مواد معدنی است. معدن پوکه در روستای انچگان سرولایت بزرگترین معدن پوکه شرق کشور است.
معدن سنگ آهن در روستای شتر سنگ غنی ترین منابع کانی آهن با درجه خلوص بالا در شرق کشور است.

معرفی بخش میان جلگه

معرفی بخش میان جلگه


بخش بياباني میان جلگه
با وسعت3087/2 کیلومتر مربع در فاصله 20 کیلومتری جنوب شهرستان نیشابورواقع شده است. این بخش به لحاظ جغرافیایی در حد فاصل 35 درجه و 34 دقیقه تا 36درجه و 8 دقیقه عرض شمالی و حد فاصل 58 درجه و 14 دقیقه تا 59 درجه  طول شرقی گسترده شده است.
 

حدود جغرافیایی
شمال: با بخش مرکزی شهرستان نیشابور و شهرستان فیروزه
جنوب: با شهرستان کاشمر و شهرستان تربت حیدریه

شرق: بخش زبرخان شهرستان نیشابور
غرب: با شهرستان سبزوار
مرکزیت: شهر عشق آباد


تعداد دهستان: دهستان های بخش متشکل از 3 دهستان به نامهای:
 دهستان عشق آباد: به مرکزیت شهر عشق آباد
دهستان غزالی:  به مرکزیت روستای فدیشه
 دهستان بلهرات: به مرکزیت روستای گلبو پايين

تعداد روستاها: دارای بیش از 20 خانوار یا 100 نفر جمعیت:71  روستا
تعداد شهر : دارای 1 شهر به نام عشق آباد می باشد.


جمعیت و شاخص های آن
بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن مرکز آمار ایران در سال 1395  بخش دارای 39442 نفرجمعیت  بوده است. که جمعیت شهری معادل 1993 نفر و جمعیت روستایی 37449 نفر بوده است.
لازم به ذکر است بدلیل نبود آمار تفکیک شده سنی و جنسی دقیق آمار تفکیک شده بر مبنای آمار جمعیتی سال 1395 مرکز آمار ایران به شرح ذیل استخراج شده است:

تراکم سنی و جنسی جمعیت:
بدون احتساب جمعیت عشایری
وضعیت سنی و جنسی 14-0 64-15 65 به بالا
مرد زن کل مرد زن کل مرد زن کل
جمع کل 6322 5905 12227 11927 12922 24849 1278 1088 2366
 

شاخصه های مهم بخش میان جلگه
وجود امام زاده حمزه ابن موسی الکاظم(ع) که از برادران امام رضا(ع) بوده بر اهمیت زائر پذیری آن افزوده است به گونه ای که برخی از زائران و مسافران آستان مقدس رضوی که از مسیر شهرستان کاشمر به مشهد مقدس می روند در این مکان توقف می نمایند و قبل از زیارت این امام همام به زیارت برادر ایشان یعنی امام زاده حمزه(ع) در شهر عشق آباد می روند.  




 
 


















 

بوجود آوردن زمینه مساعد جهت جذب و جلب سرمایه گذاریهای سود آور خصوصا در بخش صنایع تبدیلی کشاورزی با توجه به پتانسیلهای بالای کشاورزی در منطقه و شکوفایی اقتصاد بخش میان جلگه



وجود منطقه حفاظت شده رئیسی با وسعت حدود 5000 هکتار در این بخش با درختان گز و وجود گونه های جانوری نادر همچون آهو که امکان بالقوه ای برای جذب گردشگران می باشد.



قومیت و زبان
شاید بتوان نژاد مردم را از اقوام پارت ها نامید که در نواحی مرکزی و شمالی سرزمین باستانی ایران سکنی گزیده بوده اند. اکثریت مردم به زبان فارسی سخن میگویند لیکن اقوام بلو‌‌چ که دامدار و عشایر می باشند بدلیل وجود مراتع مرغوب از قدیم در سطح اين بخش از دهستان بلهرات تا دهستان عشق آباد و دهستان غزالي ساکن شده اند .همچنین اقوام ترک زبان نیز در برخي روستاهاي دهستان بلهرات ساکن هستند.

دین و مذهب
دین اکثریت قریب به اتفاق ساکنان اسلام و مذهب آنان شیعه اثنی عشری و مردمی معتقد و متعهد به مبانی شرع مقدس می باشد. فقط در دهستان  بلهرات و در روستای درخت سنجد تعداد اندکی  از پیروان شيعه اسماعیلیه زندگی می کنند. تعداد افراد فرقه اسماعیلیه کم و فعالیت سیاسی چندانی نداشته و در روستای یاد شده و در خانقاه خود به ترویج مسائل دینی و عبادی خود می پردازند.


 سنت ها و آداب و رسوم خاص منطقه 
مردم منطقه معتقد به اصول و مقدسات اسلامی بوده و ارادت ویژه ای به ائمه اطهار(علیهم اسلام) دارند، خصوصا این ارادت در ایام محرم و صفر و بویژه در ایام تاسوعا وعاشورای حسینی خصوصا در مرقد امام زادگان حمزه(ع) در شهر عشق آباد و امام زاده سید عبدا...(ع) در روستای فدیشه  نمود بیشتری پیدا میکند. مردم  این منطقه در ایام عاشورا و تاسوعای حسینی با آداب و رسوم خاصی به اجرای تعزیه و عزاداری در قالب هیات های مذهبی می پردازند. این عزاداری در قالب های مختلف دسته جات سینه زنی، زنجیر زنی، علمداران و گروه های شبیه خوانی همراه است و شکوه خاصی به عزاداری اهل بیت میدهد. همچنین از آداب و سوم این منطقه میتوان به دید و بازدید و صله رحم خصوصا در ایام نوروز، کشتی با چوخه درایام نوروز خصوصا در روستای احمد آباد و اردمه از دیگر آداب و رسوم این منطقه است. که بعضا به نفرات برتر جوایز نفیسی همچون یک راس قوچ، فرش و...  اهدا میشود.

منابع آب
منابع آبهای سطحی:
وضعیت زمین شناسی و شیب توپوگرافی شهرستان نیشابور به صورتی است که رودخانه ها از سمت ارتفاعات شمالی به سوی مناطق پست جنوبی دربخش میان جلگه جاری می باشند. از مهمترین رودخانه های جاری در بخش زبرخان شهرستان نیشابور می توان به رودخانه های خروبزرگ و خرو کوچک، درود، گرینه، دیزباد و کالشور اشاره نمود که اغلب از ارتفاعات شمالی بینالود سرچشمه گرفته و سیل آب و روان آب خود را پس از شرب باغات، کشاورزی و آشامیدنی به کال شور می ریزند. رود کال شورکه بزرگترین رودخانه منطقه نیشابور بوده که نقش زهکشی تمام حوزه شهرستان را بر عهده دارد. وسعت کل حوزه این رود حدود  7300کیلومتر مربع می باشد. آب کال شور همانطور که از نامش پیداست شور و مورد استفاده چندانی ندارد.
1- کال شور از ارتفاعات بینالود سر چشمه گرفته و پس از طی مسافت طولانی از بخش زبرخان شهرستان نیشابور از شمال شرقی عشق آباد وارد این منطقه شده و از شمال غربی بخش(دهستان غزالی) عبور نموده و در نهایت با عبور از شهرستان  سبزوار  به دشت کویر می ریزد.
2- رودخانه کوهسرخ با عبور از روستای عطائیه دشت چاه سالار را مشروب می کند
3- رودخانه شوررود از چشمه سارهای کوههای جنوبی شهرستان سرچشمه گرفته و مزارع روستاهای ماروس، قلعه نو، عطائیه ، قلعه زنگار و... را مشروب می کند.
3- رودخانه بزق که از کوههای کوهسرخ سرچشمه گرفته به سمت دشت ریگی در بخش بلهرات منتهی شده که مزارع روستاهای بزق، سلطان بازه، ریگی، گلبوی را مشروب می نماید.

منابع آبهای زیرزمینی:
میان جلگه به دلیل قرار گرفتن در قسمت جنوبی شهرستان نیشابور  از نظر منابع زیر زمینی دارای اهمیت فراوانی است که از گذشته های دور از این منابع جهت آب شرب و کشاورزی  استفاده شده است که به وسیله چشمه و قنات و هم چنین چاههای عمیق و نیمه عمیق تامین شده است. در حال حاضر تعداد 312 حلقه چاه عمیق و نیمه عمیق، 12رشته چشمه آب و 60 رشته قنات آب و 4رودخانه دائمی مورد نیاز منطقه را تامین می کند. این چاه ها با توجه به کویری بودن منطقه نقش مهمی را در تولیدات کشاورزی شهرستان پیشنهادی ایفا می نمایند.

اوضاع اقتصادی
از آنجایی که عمده فعالیتهای اقتصادی بر مبنای کشاورزی و دامداری است. شغل اصلی روستائیان بسته به موقعیت قرار گرفتن آنها در منطقه متفاوت است ولی تقریبا در تمام روستاهای بخش میان جلگه، زراعت و دامداری شغل اصلی آنها محسوب میشود. در کنار آن مشاغلی همچون رانندگی، کارمندی، خرده فروشی بازاری و سایر فعالیتهای خدماتی متداول است.
به طور کلی با توجه به شرایط مناسب طبیعی و اقلیمی در منطقه و توسعه کشاورزی می توان چنین نتیجه گرفت که بخش کشاورزی و دامداری حدود 94 درصد و بخش خدمات حدود 5 درصد و بخش صنعت حدود 1 درصد از شاغلین را به خود اختصاص داده است.
به عنوان نمونه جدول ذیل تعداد بهره بردارای کشاورزی رابر حسب نوع فعالیت مشخص می نماید
تعداد بهره برداران کشاورزی بر حسب نوع فعالیت
تعداد کل بهره برداران زراعت باغداری پرورش دام سبک پرورش دام سنگین پرورش طیور خانگی پرورش زنبور عسل پرورش کرم ابریشم تولید گلخانه
16100 8272 1400 4100 420 1900 5 - 3
 
ماخذ (گزارش اداره جهاد کشاورزی شهرستان نیشابور در خصوص وضعیت کشاورزی بخش میان جلگه)
وضعیت تعاونیها و تشکلهای تولیدی و خدماتی کشاورزی
 
نوع تشکل تعداد
 شرکت
تعداد اعضاء نوع فعالیت تعداد اتحادیه
شرکت تعاونی کشاورزی 10 80 کشاورزی – دامداری و... -
شرکت های تعاونی دامداران 1 860 دامداری یک در شهرستان )
شرکتهای تعاونی روستایی 5 7700 کود- سم –بذر و...  
تسهیلگران زنان روستایی 1 100 بسته بندی زعفران -
تعداد افراد فارغ التحصیلان کشاورزی - 50 کشاورززی –دامداری-متفرقه -
تعدادشبکه زنان روستایی 1 100 فرهنگی و...  
انجمن مددکاران ترویج 1 120 زراعت ،دام و.. 1 واحد
تعدادباشگاه جوانان روستایی 3 500 فرهنگی،آموزشی،ورزشی 1
شرکتهای خدمات فنی ومشاوره ای 6 15 خدماتی، توزیعی، مشاوره ای ، کلینیک گیاهپزشکی و... تعاونی های تولید+ کشت یاران+ابوذر
سایر تشکلها 3 1300 شن شویی، قالیبافی و... -

معرفی بخش زبرخان

معرفی بخش زبرخان

آشنایی اجمالی با منطقه زبرخان


موقعیت جغرافیایی بخش زبرخان

بخش زبرخان بین 25 درجه و 52 دقیقه شمالی و نیز 58 درجه و 52 دقیقه تا 59 درجه و 18 دقیقه طول شرقی قرار دارد.

این بخش  یکی از بخشهای شهرستان نیشابور می باشد که در دامنه جنوبی رشته کوههای بینالود واقع شده است ، این بخش از شمال به شهرستان طرقبه شانديز، از شرق به بخش احمدآباد مشهد و از جنوب به بخش کدکن تربت حیدریه و از غرب به بخشهای مرکزی و میان جلگه نیشابور محدود می شود.
این بخش با وسعتی حدود 1102 کیلومتر مربع و با مرکزیت شهر قدمگاه حدود 9 درصد از مساحت شهرستان نیشابور را به خود اختصاص داده است. قرار گرفتن این بخش در دشت حاصلخیز پایکوهی بینالود و نزدیکی به دومین شهر پرجمعیت کشور یعنی مشهد مقدس و عبور راه مواصلاتی و راه آهن سراسری تهران - مشهد از داخل این منطقه ، موقعیت جغرافیایی و استراتژیکی ممتازی را برای این بخش بوجود آورده است که از این نظر می توان دورنمای توسعه آن را روشن دید.



آب وهوا
    بخش زبرخان بر اساس طبقه بندی دمارتن ، اقلیم شناس معروف ، در منطقه آب و هوایی نیمه خشک قرار گرفته است که آب و هوای آن در نواحی کوهستانی معتدل و در نواحی پست به تدریج بر میزان دما افزوده و از میزان بارندگی کاسته می شود. متوسط درجه حرارت سالیانه در این منطقه    9/12 و میزان بارندگی طی دوره های آماری (1345-75) حدود 235 میلی متر براورده شده است.
   باد غالب در این منطقه ، باد دیزباد می باشد که از بادهای محلی استان خراسان به شمار می رود. این باد به جهت شرقی و غربی این بخش را در فصل تابستان و پاییز تحت تاثیر قرار می دهد و سرعت متوسط آن به 30 تا 40 کیلومتر در ساعت می رسد و می توان با انجام سرمایه گذاری در زمینه ایجاد نیروگاههای بادی در مکانهای مناسب از این انرژی دائمی در جهت توسعه اقتصادی ، اجتماعی منطقه استفاده بهینه به عمل آورد.



 منابع آب
   منطقه زبرخان به دلیل قرار گرفتن در منطقه پایکوهی بینالود از نظر منابع آبهای سطحی و زیرزمینی تقریبا غنی است و از مهمترین رودخانه جاری در این منطقه می توان به رودخانه خرو ، درود ، گرینه دیزباد ،و کالشور اشاره نمود که در این زمینه امکان توسعه بهره برداری از این رودخانه ها با انجام طرحهای آبخیزداری و احداث سد وجود دارد و از این طریق می توان با ذخیره آبهای سطحی موجب تغذیه سفره های زیرزمینی گردید و در توسعه و گسترش کشاورزی و صنعت در این منطقه کمک شایانی نمود. 



ویژگی های اقتصادی زبرخان
کشاورزی و دامپروری
   بخش زبرخان بدلیل قرار گیری در منطقه پایکوهی رشته کوههای بینالود و برخورداری از اقلیم معتدل کوهستانی ، شرایط مناسبی را برای فعالیت های کشاورزی اقتصادی منطقه بوده است و اساس معیشیت و نظام تولیدی در این بخش بیشتر بر فعالیت های زراعی و دامی استوار است. حدود 38 هزار هکتار (37%) از اراضی این منطقه جهت فعالیت های کشاورزی از حاصلخیز خوبی برخوردار می باشند. از مهمترین محصولات کشاورزی منطقه می توان به گندم ، جو ، چغندر قند ، پنبه و محصولات باغی از قبیل انگور ، آلو ، گردو ، گیلاس ،و سیب درختی اشاره کرد.
   دامپروری نیز به دلایل شرایط مساعد اقلیمی ، بارندگی مناسب و تنوع پوشش گیاهی از اهمیت خاصی برخوردار می باشد که از قطب های مهم دامپروری در سطح شهرستان نیشابور و استان خراسان به شمار می رود.
صنایع دستی
   صنعت تولید قالی دستی رایج ترین فعالیت دستی در منطقه به شمار می رود به طوریکه به عنوان مثال بزرگترین فرش دستباف جهان به مساحت 4342 متر جهت مسجدی در مسقط ، پایتخت کشور عمان و به وزن حدود 22 تن و اشتغال زایی حدود 650 نفر بافنده زن روستایی در مدت 2 سال شاهدی گویا بر پتانسیل و قابلیت بالای منطقه از نظر رواج و توسعه صنایع دستی می باشد که از اثرات اقتصادی آن می توان به حدود 5 میلیون دلار درآمد ارزی برای کشور اشاره نمود.
صنایع کارخانه ای
   بطور کلی بخش زبرخان به دلیل برخورداری از موقعیت ممتاز جغرافیایی و طبیعی از قبیل :
1-    نزدیکی به بازار مصرف دومین شر پرجمعیت کشور(مشهد)
2-    سهولت دسترسی به راههای ارتباطی به دلیل عبور راه ترانزیتی تهران – نیشابور – مشهد از داخل منطقه
3-    شرایط آب و هوایی مناسب به دلیل واقع شدن در دامنه رشت کوههای بینالود.
4-    وجود منابع غنی آبهای سطحی و زیرزمینی جهت استفاده صنایع
 5-   تنوع محصولات زراعی ، باغی و دامی
6-    بالا بودن سطح آموزش و سواد در منطقه جهت کمک به رشد صنعتی
7-    برخورداری از زمین مناسب جهت استقرار صنایع
8-    برخورداری از نیروی کار ارزان و موارد متعدد دیگر
   در دو دهه اخیر مورد اقبال و توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان توسعه صنعتی استان خراسان قرار گرفت و با احداث و توسعه شهرک صنعتی شهرستان نیشابور در این منطقه و تعداد زیادی از صنایع پراکنده ، بخش زبرخان چهره صنعتی به خود گرفته است



جمعیت و مساکن
   بخش زبرخان دارای سه شهر به نامهای قدمگاه ، دررود و خرو  می باشد و همچنین دارای سه دهستان به نام دهستان اردوغش ، اسحاق آباد و زبرخان که در مجموع شامل 109 آبادی دارای سکنه می باشد. جمعیت این بخش مطابق سرشماری سال 1395 هجری شمسی 56,635 نفر می باشد که 22,262 نفر در مناطق شهری و 34373 نفر در مناطق روستایی ساکن می باشد.



شهر قدمگاه رضوی

   شهر قدمگاه مرکز بخش زبرخان می باشد که در فاصله 24 کیلومتری شرق نیشابور و در دامنه جنوبی ارتفاعات بینالود قرار دارد. جمعیت شهر 3010 نفر می باشد که اکثرا سادات می باشند . این شهر از نظر سابقه فرهنگی و تاریخی دارای قدمت دیرینه ای است و همانگونه که از نام آن پیداست به معنای مکانی است که قدم مبارکی بر آن نهاده شده است.
 و با توجه به مدارک وکتب تاریخی زمانی که حضرت امام علی بن موسی الرضا (ع) در سفر تاریخی خود ( از مدینه به مرو ) از مسیر نیشابور به سمت طوس حرکت نمودند ، در روستایی که در آن زمان به نام های اسپرس ، سرخک ، علی باب ، قریه الحمراء نامیده می شد ، توقفی داشته اند و از آن زمان نام این محل به قدمگاه تغییر یافت که وجه تسمیه آن وجود سنگی است که اثر دوپای انسان که منسوب به حضرت امام رضا (ع) می باشد ، بر آن نقش بسته است در داخل صحن بقعه چشمه آب گوارایی وجود دارد که بنا به روایات به هنگام توقف امام و به وقت نماز حضرت از آب این چشمه وضو گرفته اند ، این چشمه از آن زمان به نام چشمه حضرت معروف است که زائرین آب چشمه را از کرامات آن حضرت می دانند و علاوه بر شرب ، بنا به اعتقاد جهت ترک بلا و امراض مورد استفاده قرار می گیرد.
   ساخت بقعه قدمگاه در زمان شاه عباس صفوی آغاز و در دوره شاه سلیمان صفوی کامل شده است . از جمله آثار دیگر شهر قدمگاه می توان به کاروانسرای قدیمی دوره شاه عباس صفوی و قلعه قدیمی شهر و حمام دوره قاجاریه و باقیمانده قلعه اصلی که بعضی از یرجهای دور حصار آن هنوز باقی مانده ، اشاره کرد که از نظر گردشگری حائز اهمیت می باشند.


  شهر دررود

   شهر ییلاقی دررود در جنوب شرقی رشته کوههای بینالود و در فاصله 30 کیلومتری شرق نیشابور به طرف مشهد واقع گردیده است. وجه تسمیه این شهر « ده رود يا دره رود» بوده  که شاید به علت جاری بودن چشمه سارهای متعدد که از دامنه جبال بینالود  به طرف این شهر سرازیر شده به آن نسبت داده شده است و نیز به معنی محلی است که در داخل یا کنار و یا فراخنای رودخانه قرار گرفته است.
   جمعیت این شهر ییلاقی کوهستانی 5717 نفر می باشد. اطراف این شهر را ارتفاعات سرسبز بینالود پوشانده است که این رشته کوهها از نظر باغداری و دامداری برای منطقه حائز اهمیت است. این شهر دارای آب و هوای معتدل کوهستانی می باشد و به سبب همین اعتدال هوا و آب فراوان یکی از مناطق مساعد برای پرورش درختان میوه چون آلو ، سیب سرخ ، گردو ، انگور و گیلاس می باشد.
   اگر چه گذشته تاریخی دررود به درستی روشن نیست ، ولی آثار و بقایای موجود از قبیل رباطها ، امام زاده ها ی سنگی گذشته های مربوط به 1000 سال قبل ، درختان چنار کهن سال با سن حدود 700 سال بقایای محله پرجمعیتی بنام خانقاه ، همه نشان از قدمت تاریخی این شهر ییلاقی و زیبای کوهستان دارد. از جاذبه های گردشگری دررود می توان به آبشار زیبای آن ، مهمانسرای دررود ، رودخانه دررود و جاده کوهستانی دررود –جاغرق و منطقه سرسبز و مصفای همت آباد و سد خاکی آن اشاره کرد.


شهر خرو

   این  شهر زیبا که به بهشت گمشده خراسان معروف است  در 20 کیلومتری شمال شرقی نیشابور و در دامنه های جنوبی سلسله جبال بینالود در دره ای سرسبز و فراخ قرار دارد. شهر سرسبز و زیبای خرو با قدمتی دیرینه ، تاریخش با تاریخ پر رمز و راز ابر شهر ( نیشابور ) پیوند خورده است و از این شهر تاریخی و مشاهیر آن در کتابهای کهن جغرافیایی و تاریخی چون بیهقی و اسرار التوحید به خوبی یاد شده است.
شهر خرو پر جمعیت ترین شهر از مجموعه شهرهای اقماری شهرستان نیشابور می باشد با جمعیتی بالغ بر 13535 نفر در چهار محله بزرگ خرو علیا و خرو سفلی ( با بافتی قدیمی که اکثرا از سادات حسینی هستند ) Tشهرک امام رضا (ع) با بافت جدید شهری که سرریز جمعیت خرو علیا را در خود جای داده است ) و ساحل برج.
وجود دو رودخانه پر آب ، دهها رشته قنات و چشمه های فراوان موقعیت طبیعی ممتازی به آن داده .آبشار شش آب ، چشمه علی ، قلعه رباط ، رودمیان ، آثار بجا مانده از چهار برج نگهبان در 4 نقطه مرتفع و غارهایی که در گذشته های دور به عنوان راههای مخفی برای در امان ماندن از حمله اقوام مهاجم استفاده می شده و مسیر کوهستانی زیبا و رویایی خرو به زشک که فاصله نیشابور به مشهد را حدود 55 کیلومتر تقلیل داده ، همگی از جاذبه های خوب و مهم گردشگری خرو می باشند که هر ساله در فصل گرم تابستان مسافران به تنگ آمده از گرما و هیاهوی شهر ها را به سوی خود فرا می خوانند. بافت منازل مسکونی به اقتضای شرایط طبیعی در دامنه های پر شیب کوهها و بصورت پلکانی می باشد و اکثر خانه ها در فضایی کم و به صورت عمودی گسترش یافته اند که به این سبب به خرو لقب ماسوله خراسان نیز داده اند. اکثر اهالی خرو به باغداری و کشاورزی اشتغال دارند. ار بین میوه ها ، آلوی خرو شهرت جهانی دارد و هر ساله صدها تن آلو از این شهر به خارج از کشور صادر می شود.

معرفی بخش مرکزی نیشابور

معرفی بخش مرکزی نیشابور

بخش مرکزی شهرستان نیشابور با مساحتی بالغ‌بر 2368 کیلومترمربع، در حدفاصل مختصات جغرافیایی 35/91 درجه و 36/68 درجه عرض شمالی و 58/34 درجه و 59/07 درجه طول شرقی قرارگرفته و از شمال با  شهرستان هاي قوچان و چناران و بخش سرولایت نیشابور، از جنوب با بخش میان جلگه نیشابور و از شرق با بخش زبرخان نیشابور و از غرب با شهرستان فیروزه همسايه است.
این بخش ازنظر وسعت، جمعیت و تعداد آبادی، یکی از بزرگترین بخش‌های شهرستان و استان خراسان رضوی و حتی کشور به شمار می‌رود که دارای 5 دهستان، 2 شهر و 234 پارچه آبادی دارای سکنه و 176 روستای دارای شورا و 152 دهیاری فعال می‌باشد که در حال حاضر ازنظر جمعیت در رتبه دوم بخش‌های استان قرار داشته و جمعیت آن از 68 بخش دیگر استان بالاتر می‌باشد.
همچنین جمعیت روستایی بخش با 76807 نفر (بر اساس سرشماری 1395) از مجموع جمعیت شهری و روستایی 15 شهرستان استان (داورزن، بجستان، کلات، خوشاب، فیروزه، جغتای، مه‌ولات، خلیل‌آباد، جوین، باخرز، رشتخوار، زاوه، بینالود، درگز و بردسکن) بالاتر می‌باشد.

خلاصه وضعیت دهستان‌ها و آبادی‌های بخش مرکزی نیشابور (سرشماری 1395)

نام دهستان مساحت
کیلومترمربع
جمعیت
روستایی
1390
خانوار
روستایی
1390
نقاط
شهری
1390
جمعیت
شهری
1390
تعداد روستا روستای دارای دهیاری مرکز دهستان
کمتر از 20 خانوار بالای 20 خانوار خا لی از سکنه
بینالود 633/39 5635 1770 0 0 10 22 29 17 کلاته محمدجان
دربقاضی 271/12 9528 3161 0 0 18 38 75 31 خوجان
ریوند 210/52 8296 2489 0 0 14 27 44 22 شادمهرک
فضل 313/93 15792 5106 0 0 7 37 27 36 ابوسعدی
مازول 939/68 33791 10554 2 280140 11 50 43 46 قطن آباد
جمع بخش 2368/64 73042 23080 2 280140 60 174 218 152 نیشابور

 

 

  شهرها شامل: نیشابور و بار

دهستان‌ها شامل: بینالود به مرکزیت روستای کلاته محمدجان، دربقاضی به مرکزیت روستای خوجان، ریوند به مرکزیت روستای شادمهرک، مازول به مرکزیت روستای قطن آباد و فضل به مرکزیت روستای ابوسعدی می‌باشد.
بخش مرکزی نیشابور دارای آب‌وهوای معتدل و در مناطق کوهستانی سرد می‌باشد که از شمال و شمال غرب به ارتفاعات بینالود، از جنوب به کال شور محدودشده و از حاصلخیزی نسبتاً بالایی برخوردار است. رودخانه‌های بسیاری از ارتفاعات شمالی بخش سرچشمه می‌گیرند که مهمترین آنها رودخانه‌های بوژان، باغرود، رود، میرآباد، طاغان، بار و بقیع می‌باشد که همگی پس از الحاق به رودخانه کال شور و عبور از شهرستان سبزوار به دشت کویر می‌ریزد.
اکثر قله‌های مرتفع شهرستان و استان خراسان رضوی در این بخش واقع‌شده‌اند که بلندترین قله‌های آن شامل: بینالود با ارتفاع ۳۲۱۱ متر است که به بام خراسان شهرت دارد و در ارتفاعات مشرف‌به رودخانه‌های طاغان و میرآباد قرار دارد و قله شیرباد به ارتفاع 3300 متر در ارتفاعات مشرف‌به رودخانه بوژان قرار دارد.
گویش مردم این بخش با لهجه نیشابوری، گویشی منحصربه‌فرد و خاصی است که در آن کلمات اصیل فارسی و پهلوی به وفور دیده می‌شود. همچنین زبان ترکی خراسانی و کردی با گویش کرمانجی در برخيروستاهاي این بخش و در شهر نيشابور رایج است.

توانمندیها و ظرفیت‌های حوزه گردشگری بخش مرکزی نیشابور
بخش مرکزی نیشابور با قرار گرفتن در مرکز حوزه تمدنی نیشابور کهن و موقعیت ویژه طبیعی و جغرافیایی آن در ضلع جنوبی ارتفاعات بینالود و قلل مرتفع و جریان رودخانه‌های متعدد فصلی و دائمی و آبشارهای زیبا در آن و همچنین برخورداری از شرایط کویری در ضلع جنوب و جنوب شرقی خود، از دیرباز در حوزه‌های مختلف گردشگری تاریخی، طبیعی، فرهنگی، مذهبی و ... به عنوان یکی از مناطق مستعد شهرستان، استان و حتی کشور مطرح بوده و به عبارتی دیگر، می‌توان بخش اعظم گردشگری شهرستان نیشابور را به واسطه ظرفیت‌های فراوان بخش مرکزی در این حوزه دانست.
روستاهای تفرجگاهی:
تعدادی از روستاهای بخش که دارای ظرفیت بالایی از نظر گردشگری طبیعی و تفرجگاهی می باشند و اغلب در دهستانهای فضل، مازول و بینالود قرار دارند به شرح ذیل می باشند:

  • دهستان فضل: روستاهای سوقند، بوژان، دربهشت، رود، غار، برفریز و اردوگاه بین المللی شهیدرجایی باغرود
  • دهستان مازول: روستاهای صومعه، شیخ‌ابوالحسن، چنگ‌بز، طاغان، درختجوز، اریه، دامنجان و شهر بار
  • دهستان بینالود:  روستاهای بقیع، قرونه، برمهان، دهنه حیدری و منطقه حفاظت شده حیدری

فهرست انواع جاذبه‌های بخش مرکزی و موقعیت آنها به شرح جداول ذیل می باشد:
جاذبه های طبیعی بخش مرکزی نیشابور
ردیف نام جاذبه نام روستا نام دهستان
1 رودخانه و آبشار بوژان بوژان فضل
2 رودخانه و آبشار سوقند سوقند فضل
3 رودخانه و آبشار رود رود فضل
4 رودخانه و آبشار میرآباد میرآباد مازول
5 رودخانه و آبشار طاغان طاغان مازول
6 رودخانه و آبشار بار بار مازول
7 رودخانه بقیع بقیع بینالود
8 رودخانه کالشور - دربقاضی و ریوند
9 سد بار خانلق مازول
10 سد شهیدرجایی (باغرود) رود فضل
11 دریاچه طبیعی سی‌سر زرنده بینالود
12 غار سی‌سر زرنده بینالود
13 غار ادهم غار فضل
14 غار کفی دره بقیع بینالود
15 غار سوقند سوقند فضل
16 غار و زاو پرندگان اریه مازول
17 قله بینالود طاغان مازول
18 قله شیرباد بوژان فضل
 

 

جاذبه های تاریخی، فرهنگی و ورزشی بخش مرکزی نیشابور
ردیف نام جاذبه نام روستا نام دهستان
1 گنبدهای مهرآباد (شهمیر) شادمهرک ریوند
2 تپه طرب آباد (آلب‌ارسلان) طرب‌آباد فضل
3 معبدآناهیتا آبقوی مازول
4 سردابه و حمام قدیمی ماروسک بینالود
5 قلعه تاریخی لک لک آشیان لک لک آشیان دربقاضی
6 مسجد چوبی - دربقاضی
7 باغ ونیز - دربقاضی
8 پیست موتورکراس بشرآباد فضل
 

 

جاذبه های مذهبی بخش مرکزی نیشابور
ردیف نام جاذبه نام روستا نام دهستان
1 امامزاده عبداله دربهشت فضل
2 سلیم بوژآباد فضل
3 عبدالقهار طاغان مازول
4 کیمشاه طاغان مازول
5 سیدابوالقاسم ده‌شیب دربقاضی
6 سیدمومن کاریزک‌کنارکال دربقاضی
7 هشت‌دره درختجوز بینالود
8 خواجه‌عبداله نصیرآباد بینالود
9 زادگاه حاج بکتاش ولی فوشنجان فضل
 

 

فهرست فضاها و امکانات اقامتی فعال در سطح بخش مرکزی نیشابور
ردیف نام اقامتگاه نام روستا نام دهستان
1 اردوگاه باغرود - فضل
2 اقامتگاه بومگردی دنیای قدیم حمیدآباد فضل
3 سوئیت های اقامتی باغ ونیز - دربقاضی
4 سوئیت های اقامتی منطقه حفاظت شده حیدری - بینالود
5 امکانات اقامتی امامزاده عبداله دربهشت فضل