جغرافياي نیشابور( استان خراسان مرکزی)

کوچکترین و کم جمعیت ترین شهرهای ایران بر اساس سرشماری سال 1395

از سال ۱۳۳۵ معیارهای مشخصی برای تبدیل روستا به شهر در نظر گرفته شد که از جمله آن، داشتن حداقل ۵ هزار نفر جمعیت بود. این مقدار در سال ۱۳۶۵ به ۱۰ هزار نفر افزایش یافت تا اینکه با تغییر دوباره قانون در سال ۱۳۷۱، مقدار کمینه برداشته شد و هر نقطه دارای شهرداری به عنوان شهر شناخته شد. در هر نقطه که از نظر موقعیت و اهمیت، تشکیل شهرداری، ضرورت داشته باشد؛ ولو، جمعیت آن، به پنج هزار نفر، بالغ نشود؛ وزارت کشور، می تواند، در آن محل، دستور تشکیل شورای شهر و شهرداری بدهد. در سالهای اخیر، حدنصاب شهر شدن در ایران از ۱۰ هزار و ۵۰۰ نفر به ۳ هزار و ۵۰۰ نفر کاهش یافته‌است. در آخرین اصلاح قانونی در این خصوص امده است ، روستاهای مرکز بخش با هر جمعیتی، و روستاهای واجد شرایط چنان‌چه دارای 3500 نفر جمعیت باشند شهر شناخته می‌شوند.

بر اساس اعلام نتایج نهایی سرشماری 1395 از بین 1245 نقطه شهری کشور تعداد 25 شهر جمعیتی کمتر از 1000 نفر دارند که در استان های مختلف و وضعیت های جغرافیایی مختلف قرار دارند و هر کدام به دلایلی توانسته اند در سال های گذشته شهرداری تاسیس نمایند. قدیمی ترین شهر کوچک کشور ، شهر باجگیران با 594 نفر جمعیت از توابع شهرستان قوچان در خراسان رضوی در مرز ایران و ترکمنستان است که در 45 کیلومتری شهر عشق آباد پایتخت ترکمنستان و 80 کیلومتری شهر قوچان واقع شده و از سال 1308 دارای شهرداری است.

شهر قوشخانه شهرستان شیروان در استان خراسان شمالی که در سال 1392 تاسیس شده جدیدترین این 25 شهر کوچک است.

بیشتر این شهر های کم جمعیت (11 شهر ) در سال 1379 تاسیس شده اند. شهر سومار در شهرستان قصر شیرین استان کرمانشاه با 180 نفر جمعیت کم جمعیت ترین شهر کشور است و بالاتر از آن شهر بلاوه در شهرستان چرداول استان ایلام ایستاده است. در جدول زیر، جمعیت و سال تاسیس این 25 شهر با جمعیت کمتر از هزار نفر بر گرفته از مرکز آمار ایران دیده می شود.